انقراض یا انعطاف؛ ماندن در بازی کسبوکار | مسعود حسنلو
انقراض یعنی چه؟ ماجرای امروز از یک واژه ساده شروع میشود: انقراض. شاید در نگاه اول یاد دایناسورها بیفتیم، اما در واقع، انقراض چیزی بسیار نزدیکتر از آن است. در زیستشناسی، انقراض پایان یک گونه است. اما در دنیای کسبوکار و نوآوری، انقراض بهمعنای پایان اثرگذاری است؛ وقتی یک شرکت یا برند، دیگر نمیتواند با زمانه پیش برود، مخاطبش را از دست میدهد و کمکم از یادها میرود. در مقابل، اثرگذاری یعنی باقی ماندن. اثر گذاشتن یعنی خلق تغییری در جهان پیرامون ؛ تغییری که حتی پس از ما نیز ادامه داشته باشد. اثر گذاشتن، شکل دیگری از زنده ماندن اگر بخواهیم استعارهای بزنیم، راهاندازی یک کسبوکار، شبیه به فرزندآوری است. هر دو نوعی «اثر» هستند که میتوانند بعد از ما نیز ادامه پیدا کنند. نمونهای روشن از این نگاه، شرکت ژاپنی Kongo Gumi است؛ قدیمیترین شرکت جهان که بیش از ۱۴۰۰ سال است فعالیت میکند. این شرکت در زمینهی ساخت معابد بودایی فعال بوده و نسلبهنسل در یک خانواده اداره شده است. یعنی یک اثر، که قرنها دوام آورده است، درست نقطهی مقابل انقراض. اما بسیاری از برندها منقرض شدند اگر نگاهی به تاریخ معاصر بیندازیم، فهرستی طولانی از نامهای بزرگ میبینیم که روزی همهچیز بودند، اما امروز تنها خاطرهای از آنها باقی است: نوکیا: با تمام خلاقیت و پیشتازیاش، در برابر تحول سیستمعامل اندروید مقاومت کرد و از بازار کنار رفت. یاهو: روزگاری سلطان جستوجو بود، اما با ظهور گوگل، نتوانست تغییر را درک کند. کداک: خود مخترع دوربین دیجیتال بود، اما بهجای تحول، بر گذشته پافشاری کرد و شکست خورد. بلاکباستر: میتوانست نتفلیکس را بخرد، اما آن را جدی نگرفت. چند سال بعد، خود از بین رفت و نتفلیکس پادشاه شد. همهی اینها یک اشتراک داشتند: عدم انعطاف. آینده از آنِ منعطفهاست اکنون در آستانهی دورانی تازهایم؛ دورانی که هوش مصنوعی، اینترنت ماهوارهای و ابزارهای هوشمند، قواعد بازی را از اساس دگرگون میکنند. در این میان، پرسش اصلی این است: آیا کسبوکار ما آمادهی این تغییرات است؟ آیا به اندازهی کافی منعطف هستیم تا منقرض نشویم؟ برای درک اهمیت انعطاف، باید انقراض را بفهمیم. انعطاف، یعنی توانایی فهمیدن اقتضائات زمان و پاسخ دادن به آنها. امیرالمؤمنین(ع) جملهای دارد که دقیقاً به این نکته اشاره میکند: «مردم به زمان خود شبیهترند تا به پدرانشان.» کسبوکاری که خود را با زمانه هماهنگ نکند، محکوم به انقراض است ، حتی اگر نامش گوگل باشد. تحولات هوش مصنوعی، مدل جستوجو را تغییر داده است؛ امروز بسیاری از کاربران، پاسخ خود را دیگر از گوگل نمیگیرند، بلکه مستقیماً از یک چتبات میپرسند. جهان، با سرعتی بیسابقه در حال دگرگونی است و تنها کسبوکارهای منعطف میمانند. سخن پایانی استاد حسنلو ما انسانها برای اثر گذاشتن خلق شدهایم. کسبوکار نیز شکل مدرن همین اثرگذاری است: خلق محصول یا خدمتی که زندگی دیگران را تغییر دهد، نیازی را برطرف کند و نشانی از ما در جهان باقی بگذارد. اما آن اثر تنها زمانی ماندگار است که با تغییرات تکنولوژیک و نیازهای روز همراه شود. کسبوکاری که این انعطاف را از دست بدهد، دیر یا زود منقرض میشود، درست مانند بسیاری از غولهای دیروز. پس برای ماندن در بازی، باید با جهان همنفس شویم، تغییر را بپذیریم و همواره آمادهی بازآفرینی باشیم. انعطاف، رمز بقا در عصر انقراض است.
کمالگرایی یا ترس از دیگران؟ | مسیحا ربیعی
خوشحالم که امروز فرصتی دارم تا دربارهی یکی از مهمترین دغدغههای دنیای امروز با شما صحبت کنم: رنج، معنا و انسان در جهان شتابزدهی مدرن. دنیای کمیت، انسانِ خسته از کیفیت رنه گنون، متفکر سنتگرای فرانسوی میگوید: «ما در عصر سیطرهی کمیت بر کیفیت زندگی میکنیم.» در جهانی زندگی میکنیم که با عدد، سرعت و مقایسه تعریف میشود. به ما میگویند: «بدو! عقب موندی! هنوز به هیچ جا نرسیدی!» و در این میان، انسان بودن دشوار شده است. چرا؟ چون انسان ذاتاً خلاق است؛ میخواهد معنا بسازد، نه فقط بیشتر بدود. اما در دنیایی که «بیشتر داشتن» ارزش است، «بهتر زیستن» فراموش میشود. ما در فرهنگی زندگی میکنیم که به ما میگوید: «زودتر انجام بده، فکر نکن، فقط حرکت کن!» اما این شتاب، بیشتر در خدمت سرمایهداری است تا رشد انسانی. در این مسیر، فراموش میکنیم از خود بپرسیم: چرا باید موفق شوم؟ موفقیت برای من یعنی چه؟ زیبایی در نگاه من چه معنایی دارد؟ ما با معیارهایی زندگی میکنیم که دیگران ساختهاند؛ زیبایی، موفقیت و حتی معنا را از نگاه بازار میفهمیم، نه از درون خود. ذهن؛ کارخانهای همیشه بیدار اگر چند ثانیه سکوت کنید، میبینید ذهنتان بیوقفه در حال ساختن است. هزاران فکر در یک لحظه شکل میگیرند، تحلیل میشوند، میگذرند. اما سؤال اینجاست: آیا میدانیم ذهنمان در حال ساختن چه چیزی است؟ آیا اختیار فکر کردن خود را داریم؟ ذهن انسان، منبع خلاقیت است — اما اگر هدایت نشود، میتواند منبع اضطراب هم باشد. ما آنقدر در هیاهوی رقابت و مقایسه غرق شدهایم که یادمان رفته برای چه میجنگیم. انسانهای غیرعادی، سازندگان جهان جهان را آدمهای «معمولی» نساختند. از داستایوفسکی تا ونگوگ، از داوینچی تا استیو جابز ، هیچکدام نرمال نبودند. آنها رنج کشیدند، سوختند و جهان را دوباره خلق کردند. ارزش انسان در میزان رنجی است که میکشد و آن را معنا میکند. روانشناسی مدرن شاید ما را به تعادل دعوت کند، اما جهان به آدمهای رنجکشیدهی اندیشمند نیاز دارد، کسانی که درد را میفهمند و از دل آن، خلاقیت میسازند. رنج، بخش حذفناپذیر زندگی است. اما دشمن ما نیست، آینهای است که انسان را صیقل میدهد. اگر با رنج خود آشتی کنیم، میتوانیم از دل آن به معنا و رهایی برسیم. رشد واقعی، در لحظهی پذیرش درد آغاز میشود. زیبایی در یکتایی نهفته است و در نهایت، هیچ «درست کلی» وجود ندارد. هرکس باید درستِ خودش را کشف کند. سخن پایانی اینکه زندگی مسابقه نیست. جهان به انسانهایی نیاز دارد که بایستند، فکر کنند و از دل رنج، معنا بسازند. به قایق خود فکر کنید — شاید مسیرش کوتاهتر یا پرپیچتر باشد، اما اگر از دل خود ساخته شده باشد، همان بهترین است. با خودتان، با رنجتان و با مسیرتان آشتی کنید. جهان را همین انسانهای رنجکشیدهی خلاق تغییر میدهند.
زندگی در مه؛ درسهایی الهامبخش از نیمه دوم زندگی برای کارآفرینان خلاق | دکتر ماجد ناجی
آغاز نیمه دوم زندگی و تولدی دوباره امروز، ده سال از شروع نیمه دوم زندگیام گذشته است. روزی که خداوند به من لطف کرد و اجازه داد بازی را ادامه دهم. من این سالها را با یک اصل ساده زندگی کردم: «هر کاری را که شروع میکنی، تمامش کن.» در این مسیر، تجربهها و درسهایی آموختهام که میتواند برای هر کارآفرین خلاق و علاقهمند به نوآوری الهام بخش باشد پایان هر روز، پایان یک کار سال اولِ این نیمهی جدید را هیچوقت فراموش نمیکنم؛ در پایان آن سال، ۵۰ کار تمامشده در پروندهام بود. برای من مهم بود که هیچ برنامهای نیمهکاره نماند. البته من به آینده و بلندمدت فکر میکنم، اما باور دارم در پایان هر روز، باید کار به پایان برسد. جنگیدن من در این سالها جنگی روزانه بود؛ نبردی که تا غروب باید تمام میشد. این را بدانید موفقیت در کسب و کار از تکمیل کارهای کوچک و مداوم حاصل میشود. الهام از چمران و ویل دورانت شهید چمران در یکی از دستنوشتههایش میگوید: «هرچه زندگی پیشتر رفت، فهمیدم ذرهای بیش در دنیا نیستم.» من هم همین را فهمیدم. هیچ بیگ بنگی در زندگی رخ نمیدهد؛ ما فقط مجموعهای از جنگهای یکروزهایم. روزی ویل دورانت را مردی ملاقات کرد که قصد خودکشی داشت و از او خواست دلیلی برای ادامه زندگی به او بگوید. دورانت به او گفت: «فردا بیا، تا پاسخی برایت پیدا کنم.» او در ادامه، از پنجاه تا صد نفر از بزرگان جهان پرسید: «شما برای چه زندهاید؟ معنای زندگی برای شما چیست؟» پاسخها را گردآوری و در کتابی منتشر کرد. یکی از پاسخها از مردی بود که گفت: «من معنای خاصی در زندگی ندارم، فقط از اینکه کاری را انجام میدهم و به نتیجه میرسانم لذت میبرم.» ویل دورانت این پاسخ را «مزخرفترین» پاسخ دانست. اما برای من، این زیباترین معنا بود. چون من هم از تمام کردن کارها، از بهثمر رساندن تلاشها، لذت میبرم — چه معنا داشته باشد، چه نه. قاچاقی زندهام، اما خوب من قاچاقی زندهام، و سعی کردهام قاچاقچی خوبی باشم. در این سالها لطف خدا شامل حالم شد. در آکادمی هوش مالی، انتشار بیش از ۱۶۰ عنوان کتاب در حوزه سواد مالی را تجربه کردیم؛ با بیش از ۶۰۰ هزار نسخه در مدارس و دانشگاهها تدریس میشه. وقتی میبینم در ثواب آموزش یکی از این کتابها سهمی دارم، احساس میکنم برای نیمه دوم زندگیام همین کافی است. در دانشگاه تهران، درس سواد مالی را تا امروز بیش از ۱۲ هزار نفر گذراندهاند. من همیشه فلسفهای داشتم: «دوست دارم نخودِ آشهای مختلف باشم!» نه بیشتر از یک نخود، نه کمتر. در هر کار خیری که میشود، سهم کوچکی داشته باشم. جنگ تا آخرین رمق در پایان هر روز، رمق خودم را تا قطره آخر خرج میکنم. بسیاری از شبها با سرگیجه به خانه میروم و میگویم: «خدایا، امروز رمقم را کشیدم. اگر فردایی باشد، رمقش را هم میکشم.» اگر در دورهای ۱۲ هفتهای بندر فقط یک ایده را تا آخر اجرا کنید، آن را به نتیجه برسانید و حتی بعد کنار بگذارید، باز هم برندهاید. شرطش فقط یکی است: رمقش را بکشید، جنگنده بمانید. در ۱۸ سال تدریس، همیشه به چشمان دانشجویانم نگاه کردهام تا ببینم برق زندگی در آنها هست یا نه. به خودتان نگاه کنید — در آینه یا در چشمهای دیگران — ببینید رمق جنگیدن دارید یا نه. اگر دارید، اثباتش کنید.اگر ندارید، از بازی بیرون بروید. استراتژی به من یاد داد: «بازیِ باخته را شروع نکن.» اگر فکر میکنی میبری، شاید هم ببازی. اما در آن صورت، حداقل با تمام وجود جنگیدهای. در پایان امیدوارم نیمه دوم زندگیتان، جنگندهترین و پربارترین روزهای عمرتان باشد. به اطرافیانتان نشان دهید که آدم جدیدی در شما متولد شده است.از اینکه امروز با من در این مسیر هستید، خوشحالم.خودتان را تشویق کنید — شما هنوز در بازی هستید.
تعامل و گفتوگو، حلقه مفقوده در ساخت اکوسیستم هوش مصنوعی
پوریا اسراری، مدیرعامل خانه خلاق و نوآوری اجتماعی پل، در گفتوگو خبرنگار آناتک، از ضرورت توجه به ایجاد و تقویت زیرساختهای شبکهای و کامیونیتیسازی در نمایشگاهها و رویدادهای تخصصی حوزه فناوری و نوآوری سخن گفت. او با اشاره به اینکه فعالیت اصلی پل طراحی و تسهیل فرآیندهای شکلگیری اولیه کامیونیتیها در حوزههای مختلف است، اظهار داشت: ما به دنبال آن هستیم که جرقههای اولیه تشکیل کامیونیتیها را در هر جایی که امکان شکلگیری جامعهای نوآورانه وجود دارد، طراحی و اجرا کنیم؛ خواه با طراحی بازیهای جدی، برگزاری رویداد، گفتوگوهای خاص یا هر روش مشابهی باشد. اسراری با بیان اینکه اکوسیستم هوش مصنوعی در ایران بهرغم رشد قابل توجه، همچنان فاقد ارتباطات ساختاریافته و گفتوگوهای مسئلهمحور و میانرشتهای است، اظهار داشت: ذینفعان و فعالین صنعت هوش مصنوعی معمولاً با یکدیگر تعامل کافی ندارند و تصویر روشنی از ذهنیتها و فعالیتهای یکدیگر ندارند؛ این، نتیجه برداشت میدانی و تجربه گفتوگو با شرکتها و اساتید این حوزه است. وی هدف حضور تیم پل در نمایشگاه اینوتکس را اجرای برنامهای برای تسهیل گفتوگوهای میانرشتهای دانست و افزود: ما بیش از ۴۰ گفتوگوی میانرشتهای با موضوع هوش مصنوعی را با افراد و فعالان حوزههای مختلف ثبت و برگزار کردهایم. نقاط کوری که شناسایی کردیم، اغلب برآمده از فقدان این گفتوگوهای میانرشتهای و مسئلهمحور است که کمتر به آنها توجه میشود. اسراری با تأکید بر اینکه حیاتیترین کارکرد نمایشگاهها، تسهیل شبکهسازی انسانی است، ساختار کلاسیک اکثر نمایشگاهها را مورد نقد قرار داد و تصریح کرد: بیشتر رویدادهای نمایشگاهی بر مبنای پنلهایی شکل میگیرند که غالباً یکطرفه هستند و تعاملی بین بازیگران حوزه ایجاد نمیشود. در چنین قالبی، غرفهداران تعامل عمیقی با یکدیگر برقرار نمیکنند؛ بنابراین به نظر میرسد که طراحی برنامهها و چیدمان نمایشگاه باید به سمتی برود که این استحکاک و ارتباط بیشتر و مؤثرتر میان شرکتکنندگان پدید آید. مدیرعامل پل با اشاره به تجربیات خود از رویدادهای مشابه عنوان کرد: در رویکرد فعلی، هر حوزه یا شرکت برنامهی خود را اجرا کرده و بعد خارج میشود و این امر به ایجاد کلونیهای مجزا منجر میگردد. نمایشگاه نیازمند طراحی ساختارهایی است که پیوند و گفتوگوی واقعی میان بازیگران اکوسیستم را تسهیل کند تا زمینه برای همافزایی واقعی در جامعه هوش مصنوعی فراهم شود. وی در پایان تاکید کرد: اگرچه خود را ذینفع فناوری و نوآوری صرف به معنای تکنیکال و تخصصی نمیدانم، اما فکر میکنم اگر رویکرد نمایشگاهها از مدل سنتی به سمت طراحیهای منعطفتر و تعاملیتر پیش برود، میتوان به ظهور کامیونیتیهای قدرتمندتر و تعاملات سازندهتر امیدوار بود؛ چراکه بیتفاوتی نسبت به رشد و ورود هوش مصنوعی به زندگی روزمره، میتواند فرصتهای ارزشمند حاضر را از ما بگیرد.
“پلتاک” پلی برای آیندهپژوهی و نوآوری در حوزه هوش مصنوعی
“پلتاک” پلی برای آیندهپژوهی و نوآوری در حوزه هوش مصنوعی به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم، با حمایت معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاستجمهوری، رویداد «پل» با هدف ایجاد بستری پویا برای تبادل نظر و ارائه راهحلهای خلاقانه، مجموعهای از برنامههای جامع را طراحی کرده است که نخستین گام آن، «پلتاک»، سلسله نشستهایی با محوریت هوش مصنوعی را برگزار میکند.مجموعه رویدادهای «پل» با هدف ایجاد فضایی پویا برای ارتباط، هماندیشی و ارائه راهکارهای نوآورانه برای چالشهای گوناگون، فعالیت خود را آغاز کرده است. نخستین گام از این مجموعه، «پلتاک» نام دارد که شامل سلسله نشستهایی با هدف تبادل نظر و ارائه دیدگاههای جدید در حوزههای مختلف است.نخستین رویداد پلتاک با همکاری مشترک معاونت علمی و فناوری ریاستجمهوری و کارخانه نوآوری پل، روزهای 7 و 8 اسفندماه 1403 همزمان با اولین کنفرانس بینالمللی هوش مصنوعی در دانشگاه شهید بهشتی برگزار میشود. این رویداد در ادامه در سایر دانشگاههای تهران نیز برگزار خواهد شد. بررسی فرصتها و چالشهای هوش مصنوعی در پلتاک هوش مصنوعی به عنوان پدیدهای چندبعدی، امروزه تمام جنبههای زندگی انسان را تحت تاثیر قرار داده و ساختارهای مختلف اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی را دگرگون میسازد. نشستهای هوش مصنوعی «پلتاک» با حضور اساتید، پژوهشگران و متخصصان از رشتههای مختلف، به تحلیل ابعاد گوناگون این پدیده میپردازد. عناوین و زمان برگزاری این نشستها به شرح ذیل است: دوره قرآنکاوی رایانشی: بررسی اعجاز قرآن و فهم آن با استفاده از ابزارهای پیشرفته تحلیل متن و هوش مصنوعی (7 اسفند، ساعت 12:30 الی 15:30) دوره کاربردهای هوش مصنوعی در بازارهای مالی: بررسی نقش و جایگاه هوش مصنوعی در تحلیل و تصمیمگیری در بازارهای مالی (7 اسفند، ساعت 13 الی 16) دوره هوش مصنوعی در سلامت: معرفی مفاهیم پایه، کاربردهای عملی و چالشهای پیش روی هوش مصنوعی در حوزه سلامت (7 اسفند، ساعت 13:30 الی 16:30) دوره طراحی و استقرار سیستمهای هوش مصنوعی مقیاسپذیر: ارائه راهکارهای عملی برای ساخت زیرساختهای داده و بهینهسازی مدلها (8 اسفند، ساعت 9 الی 12) دوره صنعت نفت هوشمند: کاربرد هوش مصنوعی در بهینهسازی فرآیندها و افزایش کارایی در صنعت نفت (8 اسفند، ساعت 9 الی 12) دوره هوش مصنوعی برای مدیران: بررسی نقش هوش مصنوعی در افزایش بهرهوری و ارزشآفرینی سازمانها (8 اسفند، ساعت 13 الی 16) دوره حکمرانی هوش مصنوعی در آموزش: بررسی تاثیرات بالقوه هوش مصنوعی بر سیاستهای آموزشی و روشهای تدریس (8 اسفند، ساعت 13 الی 16) اطلاعات بیشتر و ثبتنام علاقمندان میتوانند برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبتنام در رویداد «پل» به وبگاه پل فکتوری مراجعه کنند.
“پلتاک” حلقه واسط حاکمیت و بخش خصوصی در هوش مصنوعی
“پلتاک” حلقه واسط حاکمیت و بخش خصوصی در هوش مصنوعی معاون علمی رئیس جمهور به نقش رویداد پلتاک اشاره کرد و گفت: پلتاک میتواند نقش ارتباط و حلقه وصل بین حاکمیت و بخش خصوصی را در حوزه هوش مصنوعی ایفا کند. به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم، در نخستین کنفرانس بینالمللی هوش مصنوعی در سالن همایشهای دانشگاه شهید بهشتی، حسین افشین؛ معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری، با نگاهی جامع به تاریخچه و چالشهای پیش روی هوش مصنوعی، بر ضرورت همافزایی دانشگاه، شرکتهای دانشبنیان و اقتصاد در رشد این حوزه تأکید کرد و برنامههای بلندمدت از تولید محتوا تا پیادهسازی دستیارهای دیجیتال را معرفی کرد. در اولین کنفرانس بینالمللی هوش مصنوعی که در سالن همایشهای بینالمللی دانشگاه شهید بهشتی تهران برگزار شد، دکتر حسین افشین، معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری، با ارائه دیدگاهی جامع از جایگاه مهندسان، تاریخچه و مسیر تحول هوش مصنوعی، چشماندازهای تحول دیجیتال در کشور را ترسیم کرد. دکتر حسین افشین با تأکید بر ارزش خلاقیت مهندسان، گفت: در دانشگاهها ابتدا به عنوان کارشناس تربیت میشویم؛ اما مهندس واقعی کسی است که خلاقیت و دانش را در کنار هم قرار میدهد. ممکن است فردی دکترا داشته باشد، ولی مهندس خلاق نخواهد بود. معاون علمی فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری اشاره کرد: نقش مهندس در تلفیق علم و خلاقیت از اساسیترین عوامل پیشرفت در هر حوزه فناوری است. وی افزود: هوش مصنوعی به عنوان یک بسته از سال 1950 میلادی مطرح شد و اولین بار در سال 1956 میلادی در کنفرانسی مشابه کنفرانس امروز، کلمه «هوش مصنوعی» به گوش رسید. در ایران نیز اگر به تاریخچه نگاه کنیم، سالهای اولیه (تا حدود 2010) شاهد شکست ترندهایی بودیم، اما از آن پس با موضوعاتی چون خودروهای خودران، هدایت در پزشکی و مدیریت ترافیک، جهش نمادینی آغاز شد. معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان با نگاهی به سال 2025 اظهار داشت: ما 14 سال است که در باب این حوزه صحبت میکنیم و اکنون زمان آن رسیده که از کلام به عمل برسیم. “پلتاک” پلی برای آیندهپژوهی و نوآوری در حوزه هوش مصنوعی افشین بر اهمیت دانشگاه به عنوان منبع اصلی علم تأکید کرد و خاطر نشان ساخت: خاستگاه علم در دانشگاه است؛ نطفه هر ایده و مسئله علمی باید در دانشگاه بسته شود. اما نکته مهم اینجاست که امروز خبر و اطلاعات از محتوا جلوتر حرکت میکنند و ما به خطر شبهعلم نزدیک میشویم. لذا متولیان علمی – دانشگاهها و شرکتهای دانشبنیان – باید هستههای فناوری را به محتوا و کاربرد تبدیل کنند. در ادامه، معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان ریاست جمهوری به نقش اقتصاد در شکوفایی هوش مصنوعی اشاره کرد و تصریح کرد: از سال 1950 تا امروز، هوش مصنوعی در ایران به دلیل عدم ورود اقتصاد به ماجرا جنب و جوش نداشته است. برنامه من این است که برای دولت و وزارتخانهها دستیارهای مختلفی تولید کنیم؛ به گونهای که هر شرکت دانشبنیان، پس از ارائه الگوریتم و دادههای خود، بتواند تحت آزمایشهای شفاف و اخلاقی قرار گیرد. افشین به برنامه های آینده اشاره کرد و گفت: ما در نظر داریم از سال 1404، یک میلیون دانشآموز به صورت آنلاین و از طریق بازیهای آموزشی، هوش مصنوعی را یاد بگیرند. این برنامه شامل دورههای 8 ماهه برای دانشآموزان 6 تا 15 ساله، دانشگاهیان و فعالان شرکتهای دانشبنیان خواهد بود. وی نمونههایی از موفقیتهای حاصل از بکارگیری هوش مصنوعی را نیز اینگونه عنوان کرد: چاههای نفت سپهر و جفیر که مجهز به سیستمهای هوش مصنوعی شدهاند، نیروگاه برق شریعتی مشهد در زمینه تامین و نگهداری، بهرهبرداری و سرمایهگذاری در اولین پالایشگاه و پتروشیمی، همگی دستاوردهایی هستند که نشان میدهد هوش مصنوعی میتواند در بخشهای مختلف صنعت نقش موثری ایفا کند. معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان ریاست جمهوری همچنین بر اهمیت حوزه سلامت به عنوان یکی از چالشها و فرصتهای مشترک جهانی تأکید کرد و گفت: برای حرکت در فناوری جدید، چهار گام اصلی وجود دارد که از مهمترین آنها، شناسایی و تطبیق حوزههای آموزش و سلامت است. با وجود اینکه آموزش حضوری همچنان از بهترین روشها به شمار میرود، لازم است در کنار آن، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری مؤثر در ارائه خدمات آموزشی و بهداشتی به کار گرفته شود. افشین خاطرنشان کرد: این کنفرانس، که در سه مرحله با همکاری دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه تهران و دانشگاه صنعتی شریف و برنامههای آتی برگزار میشود، نشانه تلاش مستمر ما برای تبدیل گفتار به عمل و رشد پایدار هوش مصنوعی در کشور است. وی افزود: کنفرانس امروز موجبات ایجاد انگیزه و امید به آیندهای روشن در مسیر تحول دیجیتال و همافزایی میان دانشگاهها، شرکتهای دانشبنیان و دستگاههای دولتی را فراهم می کند. معاون علمی رئیس جمهور همچنین به نقش رویداد پلتاک اشاره و اظهار کرد: پلتاک میتواند نقش ارتباط و حلقه وصل بین حاکمیت و بخش خصوصی را در حوزه هوش مصنوعی ایفا کند. اولین کنفرانس بینالمللی هوش مصنوعی و رویداد پلتاک هوش مصنوعی از امروز 7 اسفند 1403 شروع شده و تا فردا میزبان اساتید، دانشجویان و علاقهمندان هوش مصنوعی است.
پل پلتفرم
Connect جهان بدون ارتباط با دیگران، مجموعهای از جزیرههایی تنها میماند. جزایری که هرگز به «تمدن» نمیرسیدند، چرا که هرگونه پیشرفت اجتماعی، حاصل تعامل و ارتباط افراد با همدیگر است. پل، آمده است تا بین رودهای کوچک و بزرگی که بین ما و دیگران است، پل بزند و این جزایر کوچک و بزرگ را به یکدیگر متصل کند. Construct برای رقم زدن اتفاقات تازه، باید راههای تازه ساخت. «پل» ها بدون فعل ساختن، وجود نخواهند داشت. برای آوردن ایدهها و آرزوها، از خیال و آرزو به زمین واقعی، راهی جز «ساختن» نیست. Create «در جهان حرف تازهای وجود ندارد.» پذیرفتن این جمله سخت است، اما آنقدرها هم قابل انکار نیست. با این حال نحوه ی رقم زدن اتفاقات میتواند معادله را تغییر دهد. «خلاقیت» چاشنی تمام اتفاقات بزرگ و کوچکی ست که ما در پل انجام میدهیم. چاشنی ای که رنگ و بوی متفاوتی به کارهایمان میدهد و باعث میشود تا هرکاری، یک اتفاق تازه باشد. Perspective خیلی وقتها در تعامل با دیگران، درهای وسیع و عمیق بین ذهنیت خودمان و آن ها میبینیم. درهای که خیال میکنیم هرگز نمیتوان از آن عبور کرد. اما پل ساختن بر روی این دره بسیار راحتتر از آن چیزی ست که تصورش را میکنیم؛ کافیست کمی زاویه نگاهمان را تغییر دهیم و بتوانیم مسئله را از منظر کسی که آن سوی پل ایستاده است، ببینیم. Discover کشف، مثل لحظهایست که در تاریکی، ناگهان دستمان به کلید برق میخورد و تازه میفهمیم کجا ایستادیم. کشف فقط رسیدن به پاسخ نیست؛ گاهی ممکن است دیدن یک سؤال باشد؛ از زاویهای که هیچوقت فکرش را نکرده بودیم. با هم بودن، همیشه پر از اکتشافات تازه است. ما در «پل» کنار هم جمع میشویم تا یک نفر بپرسد، یک نفر چراغ بیندازد و دیگری کلید برق تازهای در ذهنش پیدا کند. Explore ما در جهانی چشم باز کردیم که خیلی بزرگتر و پیچیدهتر از آنی هست که بتوانیم با یک نقشهی ساده از چم و خمش سردربیاوریم. برای همین چارهای نداریم جز دنبال کردن سرنخها در پروندهی همیشهباز جهان. «پل» جایی ست که میتوانیم کنارهم و با کمک هم این سرنخها را دنبال کنیم. بالاخره چند چراغ قوه بهتر از یکی ست!